شش شیوه ی گاییدن دهن

         

مرگ است اینجا

تو زنده زنده

من دراز کشیده، جان، با لباسهایم از تن رفته

 

ایستاده ای

بالا سر

کیرت موازی لب هایم از لای لب هایم می رود موازی لب هایم از لای دو لب مثل اره ای گرم و چاق و گرد و نرم

موازی لب ها

می آید

مرگ این جا

دیدی

نه

لب هایم، تکان، نه، نمی خورد، اگر مرده نباشم چشم می زنم

حالا مرده ام گفتم دیدی مرگ

اینجاست

  ناگهان ترس برم داشت

نگو

گفتی روی صندلی

          

نشستم

آرام. سرد. خندیده. صورتم مماس

با

تو

فرو کشیدمت دوباره گرم

فرو دوباره گرم

کشیدمت مثل نفس که می تپد فرو که می کشی

چسباندم به تنت تنم را

مرده اگر نباشم می چسبانم به تنم تنت را

گفتی پای دیوار

                             

ایستادم. مرده. پر از شوق مالاندن تو توی سر.

سرم روی سینه ات

نمی شود

خم می شوم

گفتی دو زانو روی صندلی

چمباتمه

بزن. نزن. نزن.

پایت را بالا آوردی پایین گذاشتی کنار زانویم روی صندلی

سرم    فرو رفته     روی پهنای رانهایت       چشمم       دوید       

دستم      بلند نکردم       افتاده دو ور تنم  

اگر نمرده ام بلند می کنم دست دور کمرت می گیرم می چسبانمت به سینه به صورتم با کف دست می زنم روی سینه روی صورتت بلند می خندم هاهها

مرده که دست بلند نمی کند سیگار از دستت بگیرد به لب ببرد

چرا دادی دستم؟

دلم ریخت نگو نگو

گفتی    اینبار   خوابیده

  

دراز کشیدم

اتاق      نیم تاریک

من     سرد  

تو     دراز و پهن مثل غول قصه ها

نشستی کف دستم

چرا گریه می کنی

عاشق این گریه ها      ی       تو      ام

گفتی مرده این    گفتی این مرده

نگو

    

ناگهان ترس برم داشت

گفتی می نشینم                 لب تخت

گفتی بنشین                    پای تخت

دست هایت دو ور سرم

دو ور سرم لای دست ها

 سر گیج می رود     خوش

مرده نباشم اگر    

می جهد از جا دستم       

دور گردنت

می

اف

تد

زنده باشم اگر پیچ پیچ می پیچد دور گردنت کمرم دستم

این مرگ، مرده است

نگو نگو        دلم ریخت

چشمهایت را

 هنوز

صدای پایت را

هنوز

اگر رو به تابستانیم باد گرم می آید

رو به زمستانیم باد سرد می آید

پنجره که باز است باد می آید

باز که می ماند باد می آید

مو که نداری پریشان نمی شوی

موهایم خسته اند با باد می روند

ایستاده ای کنار بخاری

 آن ور اتاق

گفته ای

شانه هایت را بیار

جلوتر

زانو خم کن

گفته ام نه نه بیا بیا

ها    شد

نمرده ام اگر

می چرخم دورت سرم را به سینه ات روی صورتت زیر چشمهایت دور کمرت می سایم تنم را دور تنت له می شدیم چشمهایت را می دیدم می خندیدیم

بگذر از این عشق

نگو

بگذر از این پشم

نگو        ترس برم داشت

من مرده ی آسمان سیاه شب پاییز زرد سردم

نگو نگو

من مرده ی نان خامه ای آن سر خیابانم

این در به خانه وا نمی شود می رود به خیابان

نگو

گوشت شده ایم چرخیده ایم دور سیخ توی سینی نشسته ایم من و نان

من مرده ی خوردن این جانم

تا جان بگیرم قدم بزنم تا غروب

که صلات ظهر من است

نگو

ریخت اکتبر  اینبار

2006  بار

                                                ساقی قهرمان