ولی من تغییر کردم… و «پسری» نه

البته الان دیگه احساس نزدیکی نمی کنم به این زبون و طرز فکر

برا همین درک کردنش یه کم مشکل می شه

فقط می تونم بگم: وقتی نوشته هاش رو می خونم(من به عنوان یه پسر)
یه طورایی می شم…نمی دونم چجوری توصیفش کنم…خیلی معصومانه س…بیشتر از اونی که از یه پسر 25 ساله بر بیاد

به همین پست هم که نگاه می کنی می بینی حتی یک لحظه آروم نمیگیره در یک آن هم نگران خودشه هم نگران دیگران و هم به خودش نهیب می زند هم به دیگران. یک حس غریب همبستگی، ولی تک بودن خودشو هم از دست نمی ده. من این زندگی غیر متعارف، این شادی های زخم شده و این غم هایی تا مغز استخوان رفته ای که بچه ها توی پست ها می نوشتن رو خیلی دوست داشتم. این شهر، یک شهر متفاوت بود توی دل شهر وبلاگستان. می دونی، یه مخلوط واقعی مجازی مضاعف. حالا. لینکش همون بالا هست، برو پست اصلی رو ببین با اون چراغهای چشمک زن