این جاها

کف پا وقتی نشسته باشی گرفته باشی اش توی دست گذاشته باشی اش روی زانو، بیشتر از هر یکنفری  دل و سینه و  کون و صورت و دست و سر و لب و لای انگشتها و پاشنه ی پا و جاهای گیج شدن دارد. یعنی هیچوقت وقتی داری حرف می زنی با کف پا، هیچ چیز از تمام چیزهای حرف زدن کم نمی آوری.

صورت، تمامش، گم می شود توی کف پا. بعد کف پا، تمامش گم می شود توی دو تا دست. بعد یکی یکی انگشت های دست فرو می روند لای انگشت های پا،  بعد دانه دانه انگشت های پا می روند توی دهن، از لای یک جفت لب که  ماتیک خورده اند نرم و خشک و گرم، بیرون می خزند. بعد پاشنه ی پا می رود همانجا، توی دهن لای دندان ها خراش می خورد انگار بوسیده باشندش. و همه ی اینها با صورتی که توی گودی کف پا می خوابد، تمام می شود تا صبح و هی دوباره می پرسی اولش چی بود و یکی یکی یادداشت می کنی یک دستی و بلند بلند می گویی