نام دیکتاتور، فرهنگ است و

 شاعر، شهروند فرهنگ است  و با نوشتنِ نام خودش  بر متن خودش  نام خودش را بر متنِ خودش حاکم می کند تا با  تغییر آن حکومت به این حکومت اصل حکومت را ازحاکمیت بیندازد و برود اینور آنور بی آن که خط مرز دور تا دورش را خط کشیده باشد.

این ها همه حرف است باور نکنید

.

و این که شاعر، ماست خودش را بخورد و شهروند، بپرد بیرون نام دیکتاتور را در میدان شهر از سر نگون کند نیز حرف است باور نکنید

.

 به پیش، همیشه رو به شهر و  باغ و آبادی نیست

.

  اول تفاوتمان را توی چشمشان فرو می کنیم بعد شباهتمان را توی حلقشان، این را غرب تجربه کرده است

.

 اگر لازم باشد جا-سازی می کنیم. جا-سازی از تخریب جا، انسانی تر است

.

حاشیه، به حاشیه رانده شده است.  به انتخاب خودش، از مرکز، فرار نکرده است

. 

 فرهنگ است که نامگذاری می کند، ما نمی کنیم

.

نام فرهنگ را از روی خود برمی داریم نام خود را روی خود می گذاریم،روی شما نمی گذاریم. رمز آزادی در اختیار است  هم در اختیار ما هم در اختیار شما

.

بی نام، نام ما از صندوق بیرون نمی آید.  شناسنامه از ملزومات مدنیت است. اول از فرهنگ پیروی می کنیم بعد از فرهنگ پیشروی می کنیم. قرارداد اطاعت نبسته ایم، شما ببندید ما باز می کنیم

.

فرهنگ، رنگین کمان است، یکرنگ خودش را به رنگرنگ هرکسی از هرجایی نمی مالد

.

امروز ساعتی است که من صبح می شوم

.