با چکش حمید پرنیان

.

.

پستان ات، نه، دشت علفزار من، نه، خوابی تو، نه نه، بیدار شدی، نه، بگذار علف بخورم، شیر، نه، علف، آه نه، سینه های تو، هم پستان ات، تن ات، سرب تن ات، آه، تو، همه ی تو، نه نه نه، از نخستین حضور تو تا االان، نه نه، من چیزی بیشتر می خواهم — مرا ببخش

این را در کامنت های پست ششم مرداد اینجا پیدا کردم، در ادامه ی اروتیکا-یابی برای فربد.

Advertisements

3 نظر برای “با چکش حمید پرنیان

  1. لاله و من؟ چه نسبتی! ساغر او ز می تهی:
    ساق فریبزن کجا؟ ساقی ی ِ سیمتن کجا؟
    غنچه دهان بسته یی، پیش لب شکفته ام
    گرمی ی ِ‌ بوسه ام کجا،؟ سردی ِ آن دهن کجا؟

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s