در تبعید، تفاوت خمینی و موسوی است

معلوم نیست چطور می شود همه ی مطالبات سی ساله ی همه ی مردم داخل و خارج ایران را در همین چند ماهه با همین جنبش با دست همین مردم داخل که فعلن تنها و کارآترین ابزارشان همین تن خودشان است که از چوب هم نیست، به دست آورد

اگر منصف باشیم باید مطالب جنبش را به مطالبات مردم داخل ایران محدود کنیم و یا دست کم با انبوه کردن مطالبات و متنوع کردن مطالبات و افزودن به مطالبات مردم جنبش، مردم داخل و بدنه ی رهبری جنبش را زیر فشار نشکنیم . این واقعیت است که مردم و رهبری به همان اندازه ی آنهایی که در روزهای بعد از انتخابات کشته شدند در معرض خطرند. آنهایی که این سی ساله را یا بخشی از این سی ساله را در خارج ایران زندگی کرده اند، می توانند سی سال دیگر هم صبر کنند. یا صبر نکنند اما تعیین کنند چه مقدار از هدف هاشان با واقعیت همخوانی دارد

اما واقعیت دیگر این است که جنبش، نتیجه ی سی سال شکست و پیروزهای قدم به قدم و تجربه های سخت به دست آمده است. دقیقن مال همین دو ماه پیش نیست. یعنی همین دو ماه پیش شروع نشده که بتواند سال ها تاب بیاورد، سال هاست شروع شده و دیگر نمی تواند صبر کند یعنی موردی یا توانی برای صبر کردن نمانده یعنی این مطالبات تمام این سی ساله است که جمع شده و دیگر امکان جواب نگرفتن ندارد. اما سهم مردمی که در داخل ایران زندگی کردند با سهم مردمی که بیرون از ایران زندگی کردند، برابر نیست.

این روزها خیلی حرف از رهبری جنبش و تصمیم گیری بر سر رهبری جنبش و انتقاد از رهبری جنبش می شود و حتی این هم  مطرح است که بعضی از گروه های خارج کشور به دلیل هر چی، سهم رهبری می خواهند.  مساله این نیست که گروه های خارج از کشور نباید سهم بخواهند یا سهمی در این سی ساله نداشته اند، مساله این است که این گروه ها حتی اگر همین الان به داخل ایران برگردند و بخواهند در اداره ی کارها مشارکت کنند، تجربه ندارند

در چند سال گذشته و حتی در سال گذشته دخالت این گروه ها تنها سودی که داشت تسریع حرکت های آهسته و پیوسته و تبدیل آن به گروه چریکی و بعد به سرعت، به نابودی آن بود. تقریبن تمام گروه ها در این سی ساله قربانی های خود را با دادن راهکارهای غیرمیدانی از بین شماری از ایرانیان داخل گرفته اند.

اما بزرگترین سود ایرانی های خارج به انقلاب ناتمام سی سال پیش، ایجاد امکانات آموزش راهکارهای مبارزه مدنی بود. با میانجی واقع شدن میان ابزار آموزشی بین المللی و ایرانیان داخل، و پل زدن میان امکانات دنیای خارج و داخل، آن چیزی که انقلاب نرم نام گرفت سال ها پیش اتفاق افتاد، مال امروز نیست، و دیگر تمام شده. چند سال است که مبارزه ی مدنی جنبش های داخل روی خط افتاده و دیگر نیازی به آغاز انقلاب نرم نیست

.

اگر خمینی سی سال پیش می توانست درک کند که باید تنها بخشی از یک بدنه ی رهبری باشد و نه رهبر انقلاب و یکی یکی همه ی آثار زندگی آزادشده ی بعد از انقلاب را از بین نمی برد این سی سال به این تلخی نمی گذشت

اما خمینی نمی توانست چون خمینی از ایران تبعید شده بود. تبعید تفاوت ذاتی با مهاجرت دارد. اتفاق تبعید ارتباط تبعیدی را با همه ی آن چه پشت سر گذاشته قطع می کند، و نه به دلخواه، به طور طبیعی. یعنی در شرایط تبعید، مثل پرت شدن، با این که نمی خواهی کیف و کلاهت از دستت بیفتد، اما می افتد.  زمانی که امکان بازگشت خمینی از تبعید را فراهم کردند، برگشت که جواب قدرت حاکم ایران را بدهد، یعنی با قدرت حاکم دعوا کند. نیامده بود به مردم و زندگی مردم پیوند بخورد و با مردم دردی را دوا کند. پیوند عاطفی با ایران نداشت و اگر داشت در طول پانزده سال بیرون بودن از فضای ایران، هیچ ارتباط طبیعی و منطقی با ایران نداشت. حرف های خمینی همه جواب بودند، سوال نبودند. در ذهن او همه چیز تعیین شده بود و خط کشی شده

تفاوت موسوی با خمینی این است که موسوی با ایران آشنا است. با آن ایرانی آشناست که خمینی نمی شناخت. از موضع منطق برخورد می کند نه از موضع قدرت. قدرت را تقسیم می کند حتی اگر به دلیل نیاز باشد. و درک نیاز موجود، تفاوت موسوی با خمینی است. برای موسوی ایستادن در کنار دیگران و همراه دیگران حرکت کردن، امر طبیعی است. موسوی در دهه های گذشته، وقتی که بیرون از حوزه ی سیاسی بوده است، احتمالن در داخل حوزه ی اجتماعی بوده، و احتمالن همان چیزی را یاد گرفته است که جنبش های مدنی ایران مثل جنبش زنان هم یاد گرفتند

من نگران حرکت های آینده ی موسوی و کروبی و خاتمی و دیگر چهره های قدرت جنبش ام، اما از گروه های سیاسی ساکن خارج از کشور وحشت دارم. به سادگی، در شرایط تبعید، این گروه ها  مثل خمینی، پیوند با شرایط ملموس داخل ایران را از دست داده اند و در نفرتی که از قدرت حاکم در ایران دارند، هدف شان براندازی قدرت است نه تحول شرایط زندگی مردم، و این همه اش به دلیل بدجنسی نیست اما نتیجه اش یکی است

شاید اگر الان یقه ی موسوی و کروبی و خاتمی گرفته شود و به شکلی به آنها این ندا رسانده شود که «دموکراسی نه یک کلمه کم نه یک کلمه زیاد» تنها چیزی است که می تواند حمایت صددرصد همگانی و نه فقط حمایت صددرصد بخشی از جنبش را به دنبال بیاورد واین شعار برای پیروزی این حمایت بزرگتر صددرصدی، حیاتی است، شاید امکان پاک کردن تمام نشانه های دیکتاتوری مریض و کثیف دینی بوجود بیاید، اما آن وقت مشکل دیگری پیدا می شود؛ ابزاری به دست دیوانه های تندرو داده می شود. آن ابزار خامنه ای و سپاه را از موضع دفاع بیرون می آورد و به موضع حمله می کشاند، به بهانه ی حفظ اسلام در عبارت جمهوری اسلامی.

بدنه ی رهبری جنبش، یعنی موسوی و کروبی و دیگران آمادگی مدیریت در شرایط این حمله ی شورشی را ندارند، اما برای مدیریت کشور در شرایط اصلاحات، مشکلی ندارند، یعنی در شرایط موجود که اصلاح طلبان در حال «اصلاح» کجی های حکومت و مدیریت اتفاقات به جانب حذف دیکتاتوری اند، مشکلی ندارند. مردم هم آمادگی انقلاب ندارند اما خواهان کوتاه کردن دست کودتاچی ها به دست قانون اند. این روش می تواند با همه خونریزی ها سالم و صلح آمیز جلوه کند اما انقلاب/شورش حتی با خونریزی کمتر از آنچه تا به حال شده، یک سرنوشت بنیان کن است

من تعلق به بخشی از جامعه ی ایران دارم که نیاز مبرم به رفع خفقان دارد. اولویت ما بهبود قوانین اجتماعی در مسیری است که ما در خطر مجازات اعدام نباشیم تا بتوانیم زندگی کنیم، یعنی بتوانیم بدون خستگی دائمی برای پنهانکاری در هنگام کار، کار کنیم. در زمانی که زندگی همه دشوار می گذشت، زندگی بخشی از جامعه ی دگرباشی که فعال مدنی نبود تا دشواری های کار را به شیوه ای دیگر تحلیل کند، اصلن نمی گذشت. یعنی کسی به دنیا می آمد و بزرگ می شد و پیر می شد و می مرد و زندگی نمی کرد. ما نه به خاطر ایدئولوژی، و نه به خاطر اعتقادات مذهبی، فقط به خاطر حق زندگی، فکر می کنیم که کروبی و موسوی و خاتمی می توانند محیطی به وجود بیاورند که حق تحصیل و اشتغال و مسکن و دیگر حقوق زندگی شهروندی به دگرباش های جنسی هم داده شود،  یا محیطی بوجود بیاورند که دگرباش های جنسی برای این حقوق لابی کنند. من فکر می کنم تجربه های کروبی و موسوی در سی ساله ی گذشته احتمال خیلی خیلی زیاد بوجود می آورد که این دو بعد از به دست گرفتن قدرت، فضای دموکراتیک را بازتولید کنند و امکان زندگی اقلیت قومی و مذهبی و جنسیتی و اقلیت های جنسی را که تا کنون با بیشرفی مفرط از فضای عمومی حذف شده اند را با حق شهروندی برابر، صد در صد برابر، بوجود بیاورند. جنبش سبز متشکل و متنوع است. همانقدر که شهروندان ممتاز، یعنی مردم مرفه شیکپوش و تحصیل کرده و معتبر پایتخت را در صف های خودش دارد، اقلیت های چندگانه را هم در دل خود دارد. اگر کسانی که لشکر و حامی موسوی و کروبی نبوده اند اما شده اند، از کار دست بکشند، تفاوت زیادی میان احمدی نژاد منهای مردم کشور، با موسوی منهای مردم کشور، نخواهد بود. اما این اتفاق نخواهد افتاد. تجربه ی سی ساله ی جداسازی صف ها و کشتن گروه گروه و جداسازی گروه گروه، نیاز همبستگی را برای مردم عزیز کرده است

تفاوت موسوی و خمینی در این است که موسوی تمام این سی ساله را همراه قشری که امروز جنبش را نمایندگی می کند، از جنگ، تا تصرف استادیوم های فوتبال توسط تماشاگران زن آمده است. خمینی پانزده سال رنگ ایران را ندیده بود و کوچه پس کوچه های ایران را نمی شناخت، در خیابان های پایتخت قدم نزده بود، کنار دریا نرفته بود، از حجره به دبیرستان و از آنجا به محیط دانشگاه نرفته بود و چیزی از همزمانی بخش بزرگی از ایران با خیابان های جهان نمی دانست. از آن مهمتر، با تن و جان مردم همخونی و همپیوندی نداشت، پاره شده بود و رفته بود و در برگشت آمده بود انتقام بگیرد. یعنی وقتی آوردندش، او آمد که انتقام بگیرد، کاری به دلخوشی های مردم نداشت

شاید کروبی و موسوی هم کاری به دلخوشی مردم نداشته باشند، اما چون وسط خیابان هستند دلخوشی های آنها بسیار شباهت به دلخوشی مردم دارد. شاید کمی تلاش کافی باشد که تهران را به کردستان و بلوچستان و آذربایجان و خوزستان گسترش بدهند، و شاید کمی دیگر تلاش کافی باشد که شهروند شیعه و سنی و بهایی و مسیحی و یهود را به یک اندازه شبیه مردم ببینند. اما مساله ی ما که دگرباش جنسی هستیم، به شاید نمی رسد. کسی باید به ما قول بدهد که در دولت آینده ما هم حق زندگی داریم هم حقوق شهروندی

ولی آیا از کسانی که این متن ها را می نویسند، واقعن می شود ترسید؟

محمد مصطفایی دیروز نوشته بود:» قرار بود امروز هفت نفر اعدام شود از بین آنها بهنود شجاعی توانست با دستور ریاست قوه قضاییه جان سالم به در برد و دیگران نیز تحت تاثیر صحبتهای فعالین حقوق بشر قرار گرفتند. مادران صلح از یک طرف و خانم امینی و آقایان ابراهیمی و جعفری و چند نفر دیگر تمام تلاش خودشان را به کار بستند. تا اینکه زمان اجرای حکم فرار رسید. آقای پور مکری اسامی اولیاءدم را صدا زد و همه رفتند داخل. پس از نیم ساعت سکوت و هیجان مامور نیروی انتظامی با صدای بلند فریاد زد که همه به خانه های خود بروند. امروز هیچ کس اعدام نشد.

خوشحال شده بودم به قدری که یک راست آمدم دفتر تا این خاطره را در وبلاگم ثبت کنم.

از ریاست قوه قضاییه و تمام کسانی که در راه نجات محکومین به مرگ زحمت کشیدند به خصوص خبرنگاران داخلی و خارجی صمیمانه سپاسگذارم. امیدوارم روزی شاهد هیچ اعدامی نباشیم. شاهد خشونت و خون ریزی نباشیم و همه با هم کشور شایسته ایرانی بسازیم»

امروز در ایران، و در استان های محروم، همه ی مردم هر کدام به دلیلی و به شکلی خودشان خودگردانند و خودشان امور را راه می برند، و بار دولت کارندان را هم روی دوش خودشان گذاشته اند. با این مردم، آیا می شود از تبعیض ترسید؟

یکی دیگر از بایدهایی که ما در جامعه ی دگرباشی جنسی داریم انفجار حضور است، که باید باشد

Advertisements

16 نظر برای “در تبعید، تفاوت خمینی و موسوی است

  1. سلام دوست عزیز .من بای اولین بار وبلاگت را دیدم به نکته خوبی اشاره کردی.شاید جای نوشته های اینچنینی در سایتهای بالاترین ودنباله خالی باشد
    مردم یک عقده 30ساله دارند ولی خالی کردن این عقده راه وروشی خاصی دارد که بهتر است رهبران جنبش به خوبی انرا هدایت کنند زیرا اگر زمان ان به سر رود معلوم نیست اینده امان چه میشود.موفق باشی

  2. خانم قهرمان عزیز باید اعتراف کنم با خواندن این مقاله با توجه به ذهنیت قبلی که از شما داشتم به شدت شگفت زده شدم
    نه به خاطر این که این مقاله به شدت هوشمندانه نوشته شده (که بسیاری از مقالات شما چنین است) بلکه به خاطر نوع دید بسیار واقع بینانه ی شما نسبت به جنبشی که در داخل ایران جاری است.
    بسیاریاز تبعیدی ها در خارج کشور اگر هم واقعا چنین اعتقادی داشته باشند ولی شجاعت به زبان آوردن آن را ندارند
    وقتی این دیدگاه را با دیدگاه شما درباره ی جنبش زنان مقایسه می کنم متوجه یک چرخش در جهت منطقی و درست می شوم.

  3. متن خوبی اما یه کم از واقعیت دوره..
    1- خمینی درست بود در تبعید بود اما با آنچه تو گفتی خیلی فرق داشت و اصلا قابل مقایسه با ایرانی های که الان خارج هستند نیست
    2- این جنبش حاصل سی سال است ولی موسوی از همون ابتدا با انقلاب بوده پس باید این نهضت بیشتر از یک زمانی بعد از خمینی قدرت گرفته باشه (رهبری جدید )
    3- در حالت کلی رشد این نهضت با دوران جدید رهبری آغاز شد

    در ضمن آگه کتاب شیعه صفوی علوی شریعتی رو بخونی و بخش جامعه شناسی رو شاید بهتر باشهههههههههه….

  4. رضا، ایرانی های که الان در خارج از کشورند، گروه های سیاسی تبعید شده نیستن
    .
    جنبش با موسوی کاملن منطبق نیست، کمی با هم تفاوت دارند
    .
    جنبش، رهبری انتخاب کرد، رهبری جنبش ایجاد نکرد
    .
    فکر نمی کنم فعلن بخوام بخونمش اما شاید بعدن
    .

  5. با سلام و احترام
    یک نقد کوچکی بر این نوشته‌ی شما در جای دیگری نوشتم و به اینجا منتقل می کنم. به نظر من این نوشته چند مغالطه و پیش فرض غلط دارد:
    1- «معلوم نیست چطور می شود همه ی مطالبات سی ساله ی همه ی مردم داخل و خارج ایران را در همین چند ماهه با همین جنبش با دست همین مردم »
    چه کسی گفته همه مطالبات سی ساله در چند ماه حاصل شوند؟! این تعمیم نظر یک عده به کل است

    2- «اگر منصف باشیم باید مطالب جنبش را به مطالبات مردم داخل ایران محدود کنیم »
    آیا مطالبات اکثر «مردم داخل» حداقلی است و اصلاح نظام به دست موسوی و کروبی و خاتمی؟ از کجا معلوم؟ به استناد کدام منبع؟!

    3- «موسوی در دهه های گذشته، وقتی که بیرون از حوزه ی سیاسی بوده است، احتمالن در داخل حوزه ی اجتماعی بوده، و احتمالن همان چیزی را یاد گرفته است که جنبش های مدنی ایران مثل جنبش زنان هم یاد گرفتند»
    این قسمت که جان کلام و شرح عنوان نیز هست بر دو «احتمالن» بنا شده است. اولاً از کجا معلوم که موسوی خواسته ی اکثریت مردم را بداند و دوماً خارج نشینی امروز با خارج نشینی 30 سال پیش تفاوت های فراوانی دارد. عمده تفاوت آن هم به ارتباطات و اینترنت بر می گردد. باز هم پیش فرض غلط این بند این است که نویسنده می‌پندارد در داخل ایران، نیروهای دموکراسی خواه وجود ندارند و همه‌ی این افراد در خارج به سر می‌برند.

    4- «دموکراسی نه یک کلمه کم نه یک کلمه زیاد … ابزاری به دست دیوانه های تندرو داده می شود. آن ابزار خامنه ای و سپاه را از موضع دفاع بیرون می آورد و به موضع حمله می کشاند، به بهانه ی حفظ اسلام در عبارت جمهوری اسلامی.
    »
    خیر؛ کشتار و سرکوب و تجاوز و … در این مدت همه چیز را روشن کرد. مگر معترضان را «منافق» نخواندند؟ هزینه‌ گذار مستقیم به دموکراسی با هزینه‌ی رییس جمهور شدن موسوی برابر هستند. الان مسأله‌ی حمایت از جنبش هم هست که می‌بینیم کردستان، آذربایجان و خیلی مناطق دیگر سکوت کرده‌اند. چرا؟ چون آنها معتقدند این یک دعوای خانوادگی درون نظام است و تکلیف آن از پیش معلوم است. پس چرا ما جان خود را به خطر بیندازیم؟!

    5- «کسی باید به ما قول بدهد که در دولت آینده ما [هم جنس خواهان] هم حق زندگی داریم هم حقوق شهروندی»
    این هم لب کلام نویسنده. تشریف ببرید و این قول را از آقایان موسوی و کروبی بگیرید. کروبی و میرحسین همچنان بر بازگشت به دوران امام تاکید می کنند. این گفته‌ی آنها عامل اصلی محدود کردن جنبش سبز است. اگر بنا به بازگشت به دوران امام باشد، همین دوران آقای خامنه‌ای به مراتب بهتر است!
    *****
    توضیح ضروری: من داخل ایران زندگی می‌کنم!

  6. جناب ساقی،
    طرح تفاوت موسوی با خمینی آن هم زمانی که اولی خود را نزدیک ترین فرد به راه دومی می داند، جالب است واستدلالتان هم به نظر درست می رسد.
    در مورد دگرباشان اما که جای بحث بسیار دارد، مساله نظر رهبران جنبش نیست، بلکه در درجه اول باید بدانیم نظر اکثریت مردم ایران نسبت به این مساله چیست . آیا تولرانس لازم برای پذیرش آن در سطح ملی وجود داردو یا خیر.
    به خاطر دارم که همین اواخر پس از آن که شبکه ی فارسی بی بی سی چند برنامه در این باره پخش کرد با اعتراض قابل توجه ای از مخاطبانش ، که عموماافراد میانه رو و کمتر مذهبی هستند، مواجه شد. و این خود نشان می دهد جامعه ی ایران هنوز تا پذیرش این مساله فاصله دارد و حتی اگر دولتی بر سر کار بیاید که این امکان را فراهم کند، هوشمندانه تر آن است که به نظر عموم مردم توجه کند. به نظر من باید نظر سنجی عمومی صورت بگیرد تا میزان پذیرش مردم دانسته شود.

  7. همه ی نکته ها و نظرهای مخالف یا ایرادهای به این نوشته ممکن است درست باشد، باید بحث کنیم ببینیم.

    اما این یکی : … هوشمندانه تر آن است که به نظر عموم توجه کند؟ {برای اجرای قوانین حقوق بشری} به نظر من باید نظرسنجی عمومی صورت بگیرد تا میزان پذیرش مردم دانسته شود؟

    عجب. برای اجرای قوانین حقوق بشری، باید از مردم اجازه گرفت؟ یعنی ما مردم از آن یکی مردم اجازه بگیریم که در کشورمان قوانین حقوق بشری اجرا شود؟ و اگر اجازه ندادند؟ آن وقت آن یکی مردم می شوند لباس شخصی و بسیجی و این یکی مردم، یعنی ما، می شویم شهروندهای مبارز برای حقوق شهروندی و جنبش رنگی راه می اندازیم و با سلفون هامان عکس آن یکی مردم ( ) در بالای بام ها که دارید به ما شلیک می کنید را می اندازیم؟ این که خیلی بده. شما در عکس های تظاهرات آرام اصلن لباس شخصی به نظر نمی رسید. در آن عکس ها، به نظر می رسد که شما می دانید برای اجرای حقوق بشر در جهان، نظرخواهی نمی کنند اما برای تضمین اجرای این حقوق با لباس شخصی های منطقه ی خودشان مبارزه می کنند.

    اکثریت غالب مردم ایران لباس شخصی نیستند. تلفن کننده های به بی بی سی هم همانقدر از حقوق بشر بی اطلاعند که دوست گی من که دیروز در آفلاینی برای من نوشته است «کاش در مورد این آذربایجانی ها فعلن چیزی ننویسند، آخه اگر ما نخواهیم بحث این آذربایجانی ها فعلن مطرح شود کی را باید ببینیم؟» می بینی؟ خونخوار نیست، فقط اطلاع ندارد. اطلاع ندارد که حقوق بنیادین یک آذربایجانی و یک کرد و یک فارس و … یک بهایی و یک شیعه، و یک زن و یک مرد، و یک استریت و یک گی دقیقن یکی است و ضرورت اجرایی دارد. شاید برای درک این موضوع لازم باشد مواد قطعنامه ی حقوق بشر را مرور کنیم و حقوق بنیادین یک انسان را گسترده تر پخش کنیم. اطلاع رسانی هم کار ماست. رسانه ماییم.

  8. سال‌ها پیش شعرهایِ شما را در سایتِ نیلگون می‌خواندم و اصالتِ جاری در آنها را می‌ستودم.
    راستش اما باور نمی‌کردم روزی برسد که تحلیل‌هایی تا بدین پایه تیزبینانه و زیسته از شمایی بخوانم که فرسنگ‌ها از وطن دور هستید؛ چنان می‌نویسید که گویی در دلِ جنبشِ سبز زندگی می‌کنید.
    خواستم بگویم که از خواندنِ شما همیشه شگفت زده شده‌ام!
    به امیدِ روزِ آزادی!

  9. man be khelaaf e nazar e Reza baa i moqaayese va saakhtar i ke yek zehn e hoshmand bayaan gar e ‹oon ‹e movaafeq ‹am.

    Shaahrokh

  10. سلام . تحقیری را به تجسم نمایید که آلمانی ها در جنگ جهانی اول متحمل شدند و آنان را پشت سر هیتلر روانۀ جنگ جهانی دوم نمود. بی شک تحقیری که امروزه بر مردم ایران می‌رود را می‌توان برابر دانست پس به زعم شما باید وحشت کرد از رهبری که با نفرت این مردم تحقیر شده را تحریک نماید. وای بر آن روز.
    مردم ایران امروز این کوتوله را هیتلر می‌دانند و اینگونه از وحشت هیتلر واقعی می‌رهند . باید در شصت سال آینده همیشه یک چشم‌مان باز باشد. باید مواظب رسیدن هیتلر ایرانی باشیم…..

    کاملاً شخصی: من به صورت جدی در حال مطالعۀ فمینیسم فرانسوی هستم و موضوع پایان‌نامه ام نیز نوشتار زنانه بود. علاقه ای به خواندن پایان‌نامۀ بنده دارید؟ خبرم کنید

  11. این حقیقت داره که جنبش امروز ربطی به انتخابات نداره.تو راهپیمایی روز قدس دیگه کسی شعار رای من کو نمیداد…مثل مورد زندانیایی کوبایی گوانتانامو که سر آبمیوه شورش کردن.زندانیایی که از کشوری میومدن که کمبود غذا داشت.در واقع این نشون دهنده یه کینه قدیمی بین زندانی و زندانبان که با یه بهونه هر چند ساده منفجر میشه…الان بین مردم کم و بیش شعارای رادیکالی شنیده میشه.من فکر میکنم فعالین چپ باید از همیشه پرکارتر باشن.به امید روزی که تمام اقلیتهای اجتماعی (نه به معنی کمی اقلیت)از کارگر و هم جنس گرا و زنان و …تشکیلات افقی و هم سطح مبارزه رو شکل بدن.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s