در اضطراب بی شهری

انسان به شکل تکه ای از منظره تو را از دیواری سیاه بالا می کشد تو را به شکل تکه ای از منظره ای سیاه می کوبد به دیوار

م

با لکنت بی بهانه ای بگویی به من که نامت یک مشت از همین نام های معمولی است ده تا ده تا و چه فرقی دارد وقتی ما تمام نام ها را یکی یکی و صبر کنی تا من بگویم هفت

م

این ترسی است بی نظیر در لحظه ای که هیچ چیز شما را طناب پیچ، کشان کشان، جایی نمی برد

م

پنجره ی نمدار سیاه چسبیده به دیوار سفید

سفیدی ناتمام در پیچ و خم هایی که سیاه می شود

دست می کشد به خودش لابلای هجوم خزنده ای از برف

م

به چشمهای سیاهم نگاه می کنم که کمرنگ می شوند هر سال

م

می نشیند به آب هایی نگاه می کند که لرزه ای سفید روی سرت می ریزد تا تو از جا می جهی از سرنوشت سنگی سیاه در سقوطی دلشوره دار تا انتهای راهی که مثل چاهی سیاه بی انتهاست

جمله های خبری، کوتاه، گاه زیادی بلند و درهم باف

جمله هایی که عطف به من دارند به مثابه راوی

اما

چیزی از ما نمی دانند به جز این که عطف شان به من است بی هیچ چاره ای بعد از آن که گفته شدیم

م

این رازها ناگفتنی نیستند به زبان نیامدنی زبان سوختنی نیستند

وقتی که گفتیم جهان می شود از رازهای گفته چیزی شبیه جهانی که رازهایی دارد نگفته

مثل بیرون آوردن دست و پا و دهان های زیر و رو از زیر پیراهن،

و خم شدن برای سرازیر کردن سفیدی پستان ها و بالا بردن سفیدی باسن در امتداد خط نگاه تو و انگشتی که ایستاده تا جگر را از لابلای امعا و احشای منقبض بکشد بیرون بی آن که دستی به منظره ی سیاه کس بکشاند

یا اشاره ای به واقعیتی از منظره ای بکند که سالیان پیش کس بوده، با دقت تمام، با حوصله ای کمیاب، حتی زیر ذره بین، کس بوده، و حالا دیگر نیست به جز واژنی کسل با تکه هایی آویزان، به جا مانده از پارگی های قدیمی؛ انکار وضعیت متشنج، فروبرنده، و مکنده ی کس،

بی تردید

به محض آن که گفتیم

جهان از رازهای گفته چیزی می شود شبیه جهانی که رازهایی دارد نگفته

م

جهان چیزی نیست از جنس تکه هایی که خونالود از اعضای داخلی ما آویزان اند

جهان پیوند غریبی با خودزنی دارد و تکه های خونالود که از اعضای خارجی ما آویزان اند

جهان چیزی ست سریع با سرصدا سرسام آور سخت

به دیوار می کوبد تو را در هر چرخش از سیاه به سفید و بالعکس

سرگردان، بی آن که نام هایت در رفت و برگشت های سخت، تکان بخورند

بی آن که تن بدهی به فوریت و ضرورت دیدار با واقعیتی که از جهان به سوی شهر می رود تا تو نام اندام های زاینده ات را یکی یکی حواله کنی به انسانی که به شکل منظره ای تکه تکه تو را مثل منظره ای سیاه می کوبد به دیوار

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s